Blog

Organizacja targów branżowych a podatek VAT

Przedsiębiorcy, którzy biorą udział w międzynarodowych imprezach targowych, stają przed dylematem, na jakich zasadach i w którym kraju należy rozliczyć podatek od związanych z tym wydarzeniem usług i dostaw towarów. Aby mieć pewność, że organizowanie wystaw lub pokazów jest opodatkowane w Polsce bądź za granicą, warto odnieść się do przepisów regulujących miejsce świadczenia usług. Konieczne jest także udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wydarzenie odbywa się na rzecz innego przedsiębiorcy, czy osób fizycznych nieprowadzących działalności.

Zgodnie z art. 53 dyrektywy 2006/112/WE miejscem świadczenia usług obejmujących działalność kulturalną, sportową, naukową, edukacyjną lub rozrywkową, taką jak targi i wystawy, jest miejsce, w którym ta działalność faktycznie została wykonana. Oznacza to, że zarówno organizatorzy tego typu imprez biznesowych, jak i pozostałe firmy świadczące usługi pomocnicze związane z warsztatami i pokazami, podlegają opodatkowaniu w państwie, w którym usługi te są faktycznie świadczone.

Warto również pamiętać, że w przypadku usługi świadczonej na rzecz zagranicznego wystawcy na targach zorganizowanych w Polsce, należy takiemu kontrahentowi wystawić zwykłą fakturę VAT ze stawką właściwą dla danej usługi.

Jak rozliczyć VAT w przypadku organizowania targów w krajach UE?

Warto w tym miejscu zastanowić się, co składa się na pomniejsze usługi związane z organizacją targów zagranicą. Dyrektorzy Izb Skarbowych otrzymują liczne wnioski o wydanie pisemnych interpretacji tego, w jaki sposób należy opodatkować wynajem powierzchni wystawienniczej, budowę i aranżację stoiska targowego, usługi hotelowe i gastronomiczne, rozmieszczenie reklam czy opłatę rejestracyjną pobieraną na udział w wydarzeniu. W wielu przypadkach kompleksowa usługa organizacji targów lub imprez o podobnym charakterze nie mieści się w zakresie regulacji szczególnej dotyczącej miejsca świadczenia usług, zawartej w art. 28g ust. 1 ustawy o VAT. Ma to przede wszystkim związek z charakterem nabywanej usługi.

Jeżeli polski podatnik organizuje odpłatne targi w kraju Unii Europejskiej, a nabywcą tej usługi jest zagraniczny kontrahent, to zastosowanie znajduje w tym przypadku art. 28b ustawy o VAT. Przepis jasno wskazuje, że miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika, jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Wówczas podatek VAT należny przy organizacji targów zagranicą przeniesiony jest na nabywcę, a usługa nie podlega opodatkowaniu w Polsce.

Podobnie wygląda sytuacja, jeżeli nabywcą usługi jest osoba fizyczna mieszkająca poza terytorium Polski, która nie prowadzi działalności gospodarczej. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 28g ust. 2 ustawy VAT. Zgodnie z jego treścią, miejscem świadczenia usług w dziedzinie kultury, sztuki, sportu, nauki, edukacji, rozrywki oraz podobnych usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, jest miejsce, w którym ta działalność faktycznie została wykonywana.

Raportowanie faktur

W ramach systemu dane wysyłane są do Krajowej Administracji Podatkowej i Celnej w formacie XML wraz z typem faktury, identyfikatorem punktu końcowego (tzw. Exact Time), nazwą producenta i oprogramowania oraz numerem wersji.

Raportowanie wystawionych faktur (i dokumentów uznawanych za równoważne z fakturami) należy wykonać w krótkim czasie po ich wystawieniu. Nieprzestrzeganie obowiązku podatkowego grozi wysoką karą administracyjną w wysokości do 500 000 HUF za każdą fakturę. Celem tej regulacji jest ograniczenie oszustw i wyłudzeń związanych z podatkiem VAT. Należy pamiętać, że faktury nadal można wystawiać za pomocą drukowanych formularzy, kasy fiskalnej lub programu do fakturowania. Jednak dane na dokumentach wystawionych z bloku należy ujawnić do systemu RTIR.

Na czym polega system raportowania faktur na Węgrzech?

E-fakturowanie to nic innego, jak cyfrowy proces wystawiania faktury. Obejmuje cały cykl życia dokumentu – od sporządzenia, przez wymianę między podmiotami, po archiwizację. Z kolei e-raportowanie oznacza dostarczanie informacji istotnych podatkowo w czasie rzeczywistym do celów audytu. W modelu RTIR obowiązującym na Węgrzech fakturowanie elektroniczne nie jest ściśle regulowane, ale dozwolone. Mimo to sprzedawca ma obowiązek zgłoszenia części danych z faktury organowi podatkowemu w z góry określonym formacie, niezwłocznie po jej wystawieniu, a następnie przekazania dokumentu kupującemu.

Z dniem 1 kwietnia 2021 r. na Węgrzech wprowadzono obowiązek ujawniania danych na wszystkich fakturach, w tym fakturach korygujących i unieważniających, które regulowane są przepisami ustawy o VAT. Przekazanie wymaganych informacji musi nastąpić za pośrednictwem internetowego systemu fakturowania (platforma Számla). Zasada ta obejmuje także transakcje typu business-to-customer (B2C) oraz zawierane przez nierezydentów. Pobrane informacje są mapowane, a następnie przetwarzane w celu konwersji do wymaganego pliku XML.

Podatnik ma prawo wystawiać faktury w języku węgierskim lub w innym mówionym języku obcym (zasada ta nie dotyczy rachunków). Jednak w trakcie kontroli prowadzonej w ramach administracyjnego postępowania podatkowego może okazać się konieczne dostarczenie na własny koszt urzędowego tłumaczenia dokumentu na język ojczysty.

Kaufland DE

Platforma należy do sieci Kaufland, a dokładnie do grupy Schwarz. Oferuje użytkownikom szereg zaawansowanych udogodnień, np. zezwala na różnorodne metody płatności. Zapewnia także dostęp do skutecznych narzędzi marketingowych – SEO, SEA, oprogramowanie dla przedsiębiorstw, porównywarki cenowe czy broszury dla klientów. Posiada aplikacje e-commerce, intuicyjny onboarding, zrozumiałe warunki współpracy i regulamin. Stwarza niepowtarzalne możliwości dotarcia do konsumentów z Niemiec, dlatego zyskuje coraz większą popularność w naszym kraju.

Jak zacząć sprzedawać na platformie Kaufland DE?

Pierwszy krok to założenie konta sprzedawcy. Użytkownik powinien spełniać kilka kluczowych warunków:

• prowadzić działalność gospodarczą,
• posiadać zgłoszenie do VAT OSS – jest to elektroniczny punkt kompleksowej obsługi, który upraszcza rozliczenie podatku VAT należnego przy sprzedaży towarów i usług na rzecz osób fizycznych z innych krajów Unii Europejskiej,
• posiadać NIP EU – numer identyfikacji podatkowej uprawniający do dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Po akceptacji towaru przed serwis Kaufland DE, platforma może zarejestrować konto. Przedsiębiorca ma do wyboru dwa modele sprzedaży: detaliczny i hurtowy. Może liczyć na indywidualne wsparcie sprzedawców, realizację płatności w lokalnej walucie czy bezpłatny marketing wielokanałowy. Użytkownicy zyskują także bezpłatne tłumaczenia danych produktów, porady dotyczące efektywności sprzedażowej oraz reklamy towarów sponsorowanych. Mogą nabyć BuyBox, czyli miejsce, w którym kupujący w pierwszej kolejności widzą oferty sprzedawcy, który posiada tę usługę.

Czy sprzedaż na platformie Kaufland DE się opłaca?

Należy pamiętać, że sprzedaż za pośrednictwem serwisu Kaufland DE podlega dwóm rodzajom opłat. Pierwsza z nich to abonament za konto profesjonalne. Koszt członkostwa podstawowego wynosi 39,95 € miesięcznie. Drugi oferowany wariant członkostwa w cenie 49,90 € umożliwia linkowanie do sklepu internetowego. Kolejny rodzaj kosztów, które ponoszą użytkownicy platformy, to prowizja. Jej stawka różni się w zależności od kategorii np. 7% od ceny końcowej dla kategorii komputery i elektronika, 12,5% – dla kategorii motoryzacja itp.

Towary, które wystawiane są na Kaufland DE, muszą mieć przypisany kody EAN. Dodawanie produktów odbywa się poprzez podanie kodu kreskowego, włączenie go do katalogu, a następnie przypisanie swojej oferty do wcześniej stworzonej pozycji. Wielu przedsiębiorców dostrzega w tej platformie szansę na zdobycie dochodowego kanału sprzedaży oraz ekspansję zagraniczną na jeden z największych rynków e-commerce w Europie.

Czym jest import usług z krajów UE?

Przedsiębiorcy, którzy podejmują współpracę z zagranicznymi kontrahentami, zobowiązani są do umieszczenia adnotacji reverse charge na fakturze. Procedura odwrotnego obciążenia to nic innego, jak przeniesienie obowiązku rozliczenia podatku VAT ze sprzedawcy na nabywcę. Oznacza to, że kupujący, będący czynnym podatnikiem VAT, nalicza podatek z tytułu takiej transakcji. Ma jednak prawo do jego odliczenia. Otrzymuje fakturę dokumentującą import usług z Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy o VAT importem usług określa się transakcję, gdzie:

• usługobiorca to osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą lub osoba prawna, która posiada siedzibę działalności bądź stałe miejsce jej prowadzenia na terytorium Polski,
• podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce jej prowadzenia na terytorium Polski oraz nabywa usługi od podatnika, którego siedziba lub stałe miejsce jej prowadzenia zlokalizowane jest poza granicami Polski,
• miejsce świadczenia usług to jednocześnie miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma siedzibę działalności gospodarczej (art. 28b. ustawy o VAT),
• usługa nie podlega odrębnym przepisom – nie jest opodatkowana w kraju dostawcy.

Kiedy powstaje obowiązek podatkowy przy transakcji importu usług? Z chwilą wykonania usługi. Oznacza to, że nabycie usług od podatnika z innego państwa członkowskiego wiąże się z koniecznością rozpoznania importu usług z tytułu otrzymanej faktury i opodatkowania transakcji w Polsce stawką VAT przeznaczoną dla danej usługi.

Należy pamiętać, że fakturę z adnotacją reverse charge należy wykazać w pliku JPK_V7 (po stronie podatku należnego i naliczonego) w odpowiednim okresie rozliczeniowym, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu usług z UE. Na fakturze musi się znaleźć numer VAT podatnika-wystawcy, poprzedzony kodem PL, a także numer identyfikacji podatkowej nabywcy usługi, wraz z odpowiednim kodem państwa odbiorcy usługi.

Dyrektywa europejska VAT a reverse charge

Dyrektywa VAT ma zastosowanie dla wszystkich krajów członkowskich – każde z nich zobowiązane jest do implementacji, czyli wdrożenia do krajowego porządku prawnego jej przepisów. Europejski akt prawny w wielu miejscach przyzwala krajowym legislatorom na możliwość wyboru co do niektórych rozwiązań w zakresie opodatkowania VAT, lecz wszystkie państwa UE są obowiązane stosować te same reguły w kwestiach zasadniczych. W związku z tym takie kraje, jak Belgia, Francja i Włochy wprowadziły reverse charge dla towarów i usług. Natomiast w Niemczech, Austrii, Danii, na Węgrzech i Litwie podatnikiem przy dostawie krajowej jest sprzedawca, który powinien zarejestrować się w danym państwie do VAT i wystawić stosowną fakturę.

Cel zmiany w Kodeksie Pracy

Zmiany mają na celu wprowadzenie przejrzystych i przewidywalnych warunków pracy w Unii Europejskiej oraz zadbanie o równowagę między życiem zawodowym a prywatnym rodziców i opiekunów.

Nowe przepisy ułatwiają m.in. walkę z mobbingiem. Pracownicy zyskują dodatkowe zabezpieczenie przed niekorzystnym traktowaniem ze strony pracodawcy. Jeżeli osoba będzie dochodzić swoim praw z tytułu naruszenia zapisów Kodeksu Pracy lub udzieli w tym zakresie wsparcia innemu pracownikowi, zostanie objęta ochroną przed negatywnymi konsekwencjami. Innymi słowy, pracownik, który zareaguje na niewłaściwe traktowanie w miejscu pracy, nie musi obawiać się zwolnienia zgodnie z zasadą równego traktowania.

Co więcej, umowa o pracę nie może zostać rozwiązana także w przypadku:

• złożenia przez pracownika wniosku o zmianę rodzaju umowy o pracę na umowę na czas nieokreślony lub zyskanie przewidywalnych i bezpiecznych warunków pracy,
• jednoczesnego zatrudnienia w innym zakładzie pracy w oparciu o umowę o pracę, umowę zlecenie czy umowę o dzieło (wyjątek: umowa o zakazie konkurencji w trakcie stosunku pracy),
• dochodzenia udzielenia informacji o warunkach zatrudnienia lub ich zmianie,
• skorzystania z prawa zwrotu kosztów szkolenia oraz odbycia go w godzinach pracy.

Nowelizacja przepisów nakłada na pracodawcę obowiązek udowodnienia, że zakończenie umowy nastąpiło z innego powodu.

Jak zmiany wprowadza nowelizacja Kodeksu Pracy?

Umowę o pracę na okres próbny zawiera się maksymalnie na czas nieprzekraczający 3 miesięcy. Od 26 kwietnia 2023 roku istotny będzie jednak wyrażony w umowie zamiar dalszego zatrudnienia.

I tak, okres próbny nie będzie mógł przekraczać:

• 1 miesiąca – w przypadku zamiaru zawarcia umowy o pracę na czas określony krótszy niż 6 miesięcy,
• 2 miesięcy – w przypadku zamiaru zawarcia umowy o pracę na czas określony wynoszący co najmniej 6 miesięcy i krótszy niż 12 miesięcy.

Pracodawca zobligowany jest do przekazania pracownikowi informacji o możliwości awansu lub wolnych stanowiskach, w także wskazania konkretnej przyczyny wypowiedzenia umowy na czas określony.

Jak już wspomniano, niektóre zmiany dotyczyły pracowników zakładających lub posiadających rodzinę. Nowelizacja Kodeksu Pracy zakłada wydłużenie wymiaru urlopu rodzicielskiego do 41 tygodni w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie oraz 43 tygodni w przypadku porodu mnogiego. Jeżeli pracownik posiada zaświadczenie stwierdzające ciężkie i nieodwracalne upośledzenie lub nieuleczalną chorobę zagrażającą życiu, która powstała w prenatalnym okresie rozwoju dziecka, przysługuje mu odpowiednio urlop w wymiarze 65 lub 67 tygodni.

Każdy z rodziców zyskuje wyłączne prawo do 9-tygodniowego urlopu rodzicielskiego. Pracownicy mogą również skorzystać z urlopu opiekuńczego w celu zapewnienia osobistej opieki lub wsparcia członkowi rodziny albo osobie zamieszkującej w tym samym gospodarstwie domowym, jeżeli wymagają tego względy medyczne. Wymiar takiego urlopu wynosi 5 dni w danym roku kalendarzowym.

W Kodeksie przewidziano również nowy rodzaj urlopu z powodu działania siły wyższej, wynoszący 2 dni lub 16 godzin w roku kalendarzowym. Dotyczy to zwłaszcza ważnych spraw rodzinnych spowodowanych chorobą lub wypadkiem. Pracodawca nie będzie mógł tego urlopu odmówić, natomiast pracownik zachowa prawo do 50% wynagrodzenia.

Nowelizacja przepisów a praca zdalna

Kodeks Pracy wprowadza dwa rodzaje pracy zdalnej: odpowiednik dotychczasowej telepracy oraz pracę zdalną okazjonalną, którą można wykonywać do 24 dni w roku kalendarzowym. Co ważne, pracownik może łączyć obie te opcje, wnioskując o pracę hybrydową oraz pracę zdalną okazjonalną.

Choć praca zdalna wprowadzona wraz z nowelizacją Kodeksu Pracy nie jest obowiązkowa, pracodawca nie może jej odmówić pracownicom w ciąży, rodzicom dzieci do 4. roku życia oraz osobom opiekującym się niepełnosprawnymi członkami rodziny. Odrzucenie takiego wniosku możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy rodzaj pracy lub sposób jej organizacji wyklucza wykonywanie pracy zdalnej.

Jak wygląda procedura wprowadzania pracy zdalnej w firmie? Wszelkie zasady należy określić w regulaminie lub w porozumieniu zawieranym między pracodawcą a zakładową organizacją związkową. W obu przypadkach konieczne jest wskazanie:

• zasad pokrywania przez pracodawcę kosztów związanych z wykonywaniem pracy zdalnej, ustalania ekwiwalentu pieniężnego lub ryczałtu, a także kontroli w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy,
• sposobów porozumiewania się pracodawcy i pracownika wykonującego pracę zdalną, w tym potwierdzania obecności na stanowisku pracy,
• zasad instalacji, inwentaryzacji, konserwacji, aktualizacji oprogramowania i serwisu powierzonych pracownikowi narzędzi pracy, w tym urządzeń technicznych.

Co do zasady, praca zdalna świadczona jest z inicjatywy pracodawcy lub na wniosek pracownika po uzgodnieniu przez strony takiej formy wykonywania obowiązków. Istnieją jednak pewne okoliczności, które uprawniają pracodawcę do wydania polecenia pracy zdalnej.

Dopuszczalność takiego rozwiązania zachodzi:

• w okresie obowiązywania stanu nadzwyczajnego, zagrożenia epidemicznego lub epidemii oraz w ciągu 3 miesięcy po ich odwołaniu,
• w okresie, w którym zapewnienie przez pracodawcę bezpiecznych i higienicznych warunków pracy w dotychczasowym miejscu pracy pracownika jest niemożliwe z powodu działania siły wyższej.

Polecenie świadczenia pracy zdalnej może zostać wydane przez pracodawcę wyłącznie na czas określony z przyczyn obiektywnych i niezależnych od pracodawcy. Jednak do okazjonalnej pracy zdalnej nie ma zastosowania konieczność ustalenia zasad wykonywania pracy zdalnej w porozumieniu zawartym ze związkami zawodowymi lub w regulaminie.

Pracodawcy nie mają także obowiązku zapewnienia pracownikowi materiałów i narzędzi pracy, pomocy technicznej ani pokrycia kosztów związanych z wykonywaniem pracy zdalnej. Wyłączeniu podlega także konieczność przeprowadzania szkoleń okresowych pracowników zatrudnionych na stanowiskach administracyjno-biurowych.

Nowe świadectwo pracy 2023

Z konieczności dostosowania Kodeksu Pracy do zapisów dyrektyw unijnych zrodziły się nowe obowiązki dla pracodawcy. W świadectwie pracy będzie on musiał podać liczbę dni wykonywania okazjonalnej pracy zdalnej w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy. Dzięki temu kolejny pracodawca, zatrudniający pracownika w tym samym roku kalendarzowym, ustali pozostały do wykorzystania wymiar okazjonalnej pracy zdalnej (maksymalnie do 24 dni w roku), jak również:

• przysługujący wymiar zwolnienia od pracy z powodu działania siły wyższej, czyli w pilnych sprawach rodzinnych (maksymalnie 2 dni lub 16 godzin w roku),
• przysługujący wymiar urlopu opiekuńczego w celu zapewnienia osobistej opieki lub wsparcia członkowi rodziny, który takiej opieki wymaga ze względów medycznych (maksymalnie 5 dni w roku).

Zmiany wprowadzone na stałe do świadectwa pracy będą niezbędne dla przyszłych pracodawców i ułatwią ustalanie uprawnień wynikających ze stosunku pracy, takich jak okazjonalna praca zdalna, urlop opiekuńczy oraz zwolnienie od pracy z powodu działania siły wyższej. Nowe wzory świadectw pracy obowiązują od 23 maja 2023 roku.

Nowe wzory umów o pracę – co się zmienia?

Począwszy od 26 kwietnia 2023 r. umowa o pracę w swojej treści musi dodatkowo zawierać adres siedziby pracodawcy lub adres miejsca zamieszkania w przypadku pracodawcy będącego osobą fizyczną i nieposiadającego siedziby.

Dotychczas przepisy nakazywały jedynie określić strony umowy. Należy także podać miejsce lub miejsca wykonywania pracy. Jest to zmiana porządkowa poprzez dodanie sformułowania „miejsc wykonywania pracy” i została podyktowana wprowadzeniem pracy zdalnej (jeżeli zawierana jest umowa o pracę zdalną, to można określić jedno lub więcej miejsc wykonywania pracy zdalnej).

W nowym wzorze umów o pracę dzień rozpoczęcia pracy zastępuje „termin rozpoczęcia pracy”. Chodzi o określenie daty dziennej, od kiedy pracownik wykonuje swoje obowiązki pracownicze. Data zawarcia umowy o pracę może być inna (zwykle wcześniejsza) niż dzień rozpoczęcia pracy. Od 26 kwietnia 2023 r. zmienia się także brzmienie art. 26 k.p.: “Stosunek pracy nawiązuje się w dniu określonym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy”.

Zmiany dotyczą także treści umów o pracę na okres próbny oraz czas określony. W pierwszym przypadku pracodawca może dodać w umowie postanowienie o jej przedłużeniu o czas urlopu, a także o czas innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy.

Rozliczenie przychodów związanych z działalnością online

Stanowisko fiskusa jest jasne: w przypadku podmiotów gospodarczych, każda ujawniona transakcja podlega opodatkowaniu. Nie ma tutaj znaczenia, jakim kanałem dokonano zapłaty oraz za pomocą jakich środków świadczono usługę.

Regularne przychody osiągane online przez osoby fizyczne nieposiadające działalności gospodarczej również mogą zostać zinterpretowane jako związane z prowadzeniem firmy. Decyduje o tym liczba i częstotliwość przeprowadzanych transakcji oraz charakter zarobkowy aktywności podejmowanych w internecie. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, działania wykonywane w sposób zorganizowany i ciągły uważane są za działalność gospodarczą. Może to być regularne publikowanie artykułów lub miesięczne przychody z programu partnerskiego.

Kiedy sprzedaż internetowa podlega opodatkowaniu?

Podatnik, który regularnie sprzedaje przedmioty na aukcjach internetowych lub w sklepie online, ma obowiązek odprowadzić podatek dochodowy. Jako przedsiębiorca, musi również dokonać rejestracji i rozliczenia VAT. Jest to podatek pobierany na każdym etapie obrotu towarami lub usługami, a jego wartość doliczana jest to każdej transakcji.

Podatników VAT możemy jednak podzielić na dwie grupy:

• podatnik VAT czynny – zobowiązany jest do zarejestrowania się do VAT, składania JPK_VAT, prowadzenia ewidencji sprzedaży i zakupów VAT, wystawiania faktur oraz płacenia podatku od towarów i usług, przy czym VAT należny pomniejszany jest o VAT naliczony,
• podatnik VAT zwolniony – korzysta ze zwolnienia podmiotowego (ze względu na niski limit sprzedaży do 200 tys. zł) lub przedmiotowego, czyli dokonuje wyłącznie sprzedaży zwolnionej z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o VAT.

Należy pamiętać, że zwolnienie podmiotowe nie przysługuje przedsiębiorcom prowadzącym działalność internetową, polegającą na sprzedaży m.in. metali szlachetnych, wyrobów jubilerskich, towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, preparatów kosmetycznych i toaletowych, komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych, a także części do pojazdów samochodowych i motocykli.

Jak opodatkować przychody twórców internetowych?

Sposób rozliczenia danego przychodu uzależniony jest od jego źródła. W przypadku twórców internetowych nieprowadzących działalności gospodarczej najczęściej mamy do czynienia z:

• działalnością wykonywaną osobiście (np. umowa zlecenie, umowa o dzieło), opodatkowaną na zasadach ogólnych, czyli według skali podatkowej (12% i 32%),
• przychodami z najmu (np. udostępnienie strony lub jej fragmentu kontrahentowi za wynagrodzeniem w celu umieszczenia reklamy), opodatkowanymi na zasadach ogólnych lub według stawki ryczałtowej 8,5% lub 12,5% od nadwyżki ponad 100 tys. zł,
• przychodami z innych źródeł, opodatkowanymi na zasadach ogólnych lub podatkiem liniowym w wysokości 19%.

Twórcy internetowi powinni zwrócić szczególną uwagę na częstotliwość i charakter działań reklamowych i promocyjnych prowadzonych online. W ramach aktywności w mediach społecznościowych również może powstać obowiązek podatkowy.

Procedura rozliczania VAT w zakresie przepisów Unii Europejskiej

Zgodnie z dyrektywą Rady UE 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.), państwa członkowskie Unii Europejskiej stosują specjalną procedurę VAT, zgodnie z niniejszym rozdziałem, dla transakcji dokonywanych przez biura podróży, które działają we własnym imieniu, obsługują klientów i korzystają z dostaw towarów lub usług świadczonych przez innych podatników w ramach świadczenia usług turystycznych. Niniejsza specjalna procedura nie ma zastosowania do biur podróży działających wyłącznie jako pośrednicy. Organizatorów wycieczek uważa się za biura podróży w rozumieniu tego rozdziału.

Zgodnie z artykułem 307 dyrektywy VAT, transakcje dokonywane przez biura podróży zgodnie z warunkami określonymi w artykule 306, w odniesieniu do podróży, uważa się za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego. Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro podróży ma siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego biuro podróży świadczyło usługi.

Podstawą opodatkowania i ceną netto, zgodnie z art. 226 pkt 8, dla pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, jest marża biura podróży, czyli różnica między całkowitą kwotą, z wyłączeniem podatku VAT, do zapłaty przez podróżnego, a rzeczywistymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży w związku z dostawami towarów lub usług świadczonymi przez innych podatników, jeżeli te transakcje służą bezpośredniej korzyści podróżnego.

Jeżeli transakcje zlecone przez biuro podróży innym podatnikom są dokonywane przez te firmy poza Wspólnotą, świadczenie usług przez biuro podróży traktuje się jako działalność pośrednictwa zwolnioną z VAT na podstawie art. 153. Jeżeli transakcje są dokonywane zarówno wewnątrz i poza Wspólnotą, zwolnieniu może podlegać tylko ta część usług biura podróży, która dotyczy transakcji poza Wspólnotą.

Podatek VAT naliczony biurom podróży przez innych podatników w związku z transakcjami, o których mowa w artykule 307, i które służą bezpośredniej korzyści podróżnego, nie podlega odliczeniu ani zwrotowi w żadnym państwie członkowskim.

Przepisy krajowe w zakresie VAT

Zgodnie z art. 119:

1. Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

2. Marża, o której mowa w ust. 1, to różnica między kwotą, którą musi zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników, na rzecz bezpośredniej korzyści turysty. Usługi dla bezpośredniej korzyści turysty obejmują transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie i inne składniki usług turystycznych.

3. Przepis ust. 1 stosuje się niezależnie od tego, kto nabywa usługę turystyki w przypadku, gdy podatnik:

1.(uchylony)

2. działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek

3. przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników na rzecz bezpośredniej korzyści turysty

4. (uchylony)

3a. Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są zobowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, uwzględniając wydatki poniesione na nabycie towarów i usług od innych podatników na rzecz bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać dokumenty potwierdzające te kwoty.

4. Podatnicy, o których mowa w ust. 3, nie mają prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych na rzecz bezpośredniej korzyści turysty.

5. W przypadku świadczenia usług turystycznych, istnieje możliwość, że podatnik wykonuje także usługi własne, oprócz usług nabywanych od innych podatników na rzecz bezpośredniej korzyści turysty. Usługi własne to te, które podatnik świadczy we własnym zakresie w ramach usługi turystycznej. W takiej sytuacji, podstawę opodatkowania dla usług własnych oraz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty należy ustalać oddzielnie. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych, należy stosować przepisy art. 29a.

6. Podatnik jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji, która wykazuje, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka część dotyczy usług własnych.

7. Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.

8. Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części, która dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.

9. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii Europejskiej.

Podsumowanie

Przepisy UE i krajowe w zakresie podatku VAT umożliwiają korzystanie z procedury TOMS przy świadczeniu usług turystyki.

Aby skorzystać z rozliczenia podatku VAT w ramach tej procedury, przedsiębiorca musi prowadzić faktyczną działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, polegającą na nabywaniu i organizowaniu usług turystycznych na rzecz klientów w celu świadczenia kompleksowej usługi turystyki.

Podmioty pośredniczące w usługach turystyki nie są uprawnione do korzystania z procedury TOMS zgodnie z przepisami UE i krajowymi.

W ramach specjalnej procedury TOMS, przedsiębiorcy naliczają podatek VAT od marży, czyli różnicy między kosztami nabytych usług i towarów a ceną usług świadczonych na rzecz turystów.

Usługi turystyczne świadczone poza terytorium Unii Europejskiej podlegają stawce podatku VAT wynoszącej 0%.

Rejestracja VAT we Francji

Firmy zobowiązane są do rejestracji VAT i uzyskania certyfikatu VAT UE, jeżeli prowadzą sprzedaż towarów z terytorium Francji do innych państw członkowskich Unii Europejskiej, zawierają transakcje wewnątrzwspólnotowe WNT oraz WDT, organizują wystawy, konferencje i eventy na żywo we Francji lub eksportują towary z terytorium Francji poza UE.

Wiemy, że rejestracja VAT w obcym kraju jest trudnym zadaniem, które obliguje przedsiębiorców do spełnienia szeregu wymagań dotyczących dokumentacji czy lokalnych procedur. EFF posiada niezbędne kompetencje do obsługi zagranicznych rozliczeń i rejestracji VAT. Od 01.01.2023 roku korzystamy z nowego systemu służącego do kontaktu z francuskim Urzędem Skarbowym, zapewniając pełne wsparcie w zakresie VAT Compliance.

Rozliczenia podatku VAT UE we Francji

Świadczymy usługi w zakresie podatku VAT dla firm działających na terenie Francji – w tym celu jesteśmy w stałym kontakcie z francuskim Urzędem Skarbowym. Przygotowujemy i składamy miesięczne deklaracje VAT, tworzymy standardowe szablony raportowania oraz udzielamy wsparcia w zakresie sprawozdawczości. Wykorzystujemy w tym celu nowy kanał do przeprowadzania procedur administracyjnych. Formalités d’entreprises to witryna służąca do kompleksowej obsługi przedsiębiorstw prowadzących działalność we Francji. Portal pozwala nam w szybki i bezpieczny sposób dokonać wszelkich niezbędnych formalności w zakresie rejestracji do VAT i obsługi późniejszych rozliczeń VAT. Dzięki temu rozwiązaniu skraca się czas rozpatrywania wniosków, w tym także rejestracji, a także upraszcza pozyskiwanie informacji zwrotnej oraz wypełnianie poszczególnych procedur bez względu na formę prawną podmiotu. Nowy system umożliwia jeszcze szybsze dopełnienie obowiązujących formalności administracyjnych względem organów podatkowych we Francji – INSEE (Państwowy Instytut Statystyki i Badań Ekonomicznych).