Blog

Dyrektywa o płacy minimalnej

Państwa członkowskie wprowadzają w życie nowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 15 listopada 2024. Obowiązek wdrożenia zmian dotyczy państw członkowskich, w których obowiązuje ustawowe wynagrodzenie minimalne.

Celem dyrektywy jest poprawa warunków życia i pracy w Unii Europejskiej, a w szczególności adekwatności wynagrodzeń minimalnych pracowników w celu przyczynienia się do pozytywnej konwergencji społecznej oraz zmniejszenia nierówności płacowych. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do pracowników Unii związanych umową o pracę lub pozostających w stosunku pracy określonym przez ustawę, umowy zbiorowe lub praktykę obowiązujące w poszczególnych państwach członkowskich, przy uwzględnieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości. Adekwatność wynagrodzeń minimalnych ma na celu osiągnięcie godnego poziomu życia, zmniejszenie ubóstwa pracujących, a także wspieranie spójności społecznej oraz zmniejszenie luki płacowej między kobietami i mężczyznami.

Obecnie między państwami członkowskimi istnieją spore rozbieżności jeśli chodzi o poziom minimalnych wynagrodzeń. Aby zapewnić adekwatne wynagrodzenie minimalne, niezbędne są solidne zasady, procedury i skuteczne praktyki w zakresie ustalania i aktualizacji wynagrodzeń minimalnych. Założenia przewidują aktualizację minimalnego wynagrodzenia za pracę co najmniej raz na 4 lata w oparciu o następujące kryteria: siłę nabywczą, ogólny poziom wynagrodzeń, stopę wzrostu wynagrodzeń, długoterminowe krajowe poziomy produktywności i ich zmiany, relację minimalnego wynagrodzenia za pracę do przeciętnego wynagrodzenia.

W dalszej części założenia do ustawy przewidują coroczną procedurę ustalania minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz minimalnej stawki godzinowej. Zgodnie z projektem, wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę będzie corocznie przedmiotem negocjacji prowadzonych w ramach Rady Dialogu Społecznego. W aktualnym brzmieniu dokonano pewnych doprecyzowań mających na celu wyeliminowanie pojawiających się wątpliwości. Pierwszą z istotnych nowości jest powiązanie płacy minimalnej z przeciętnym wynagrodzeniem za pracę. Otóż projekt ustawy przewiduje orientacyjną wartość referencyjną na poziomie 55% prognozowanej wysokości przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej przyjętej do opracowania projektu ustawy budżetowej. Wartość ta będzie stosowana do corocznej oceny wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Drugą aktualizacją ma być wprowadzenie minimalnego wynagrodzenia za pracę jako wynagrodzenia zasadniczego. Celem wprowadzenia tej zmiany, jak wyjaśnia ustawodawca, jest zapewnienie bardziej sprawiedliwego i przejrzystego kształtu minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz przywrócenie charakteru poszczególnym składnikom wynagrodzenia (np. dodatkowi funkcyjnemu, premii, nagrodzie i innym dodatkom do wynagrodzenia), które obecnie często stanowią uzupełnienie do poziomu minimalnego wynagrodzenia za pracę. W takich przypadkach dodatki te przestały pełnić rolę formy gratyfikacji i uznania pracownika za posiadane przez niego np. doświadczenie zawodowe, sprawowanie dodatkowych funkcji czy też uzyskane wyniki w pracy.

Ostatnią zmianą ma być wprowadzenie przepisów zmieniających Kodeks karny oraz Kodeks pracy. Wypłacanie wynagrodzenia za pracę w wysokości niższej od minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie odrębnych przepisów podlega karze grzywny od 1 500 zł do 45 000 zł. Przedmiotowa regulacja wprowadza także automatyzm w naliczaniu odsetek za czas opóźnienia w wypłacie wynagrodzenia za pracę, bez konieczności wnioskowania przez pracownika, co pozwoli pracownikowi na realizację należnych mu uprawnień. Odsetki o których mowa, naliczane są przez pracodawcę od dnia następującego po dniu upływu terminu wypłaty i wypłacane łącznie z wypłatą tego wynagrodzenia.

Zasadnicze zmiany wprowadzone przez PPWR

Do roku 2030 wszystkie opakowania w UE muszą nadawać się do recyklingu, a do 2035 roku faktycznie poddawane recyklingowi na skalę globalną. Opakowania, które nie spełniają progu recyklingu na poziomie 70%, będą uznawane za nienadające się do recyklingu. Regulacja ta dotyczy nie tylko poprawy wskaźników recyklingu, ale także obejmuje redukcję objętości i wagi opakowań indywidualnych i zbiorczych do niezbędnego minimum, potrzebnego do zachowania funkcjonalności. Rozporządzenie nakazuje minimalizację pustych przestrzeni i promuje ponowne wykorzystanie opakowań transportowych, mając na celu ograniczenie produkcji odpadów.

Implikacje ekonomiczne są znaczące, ponieważ regulacja zmusza firmy do przyjęcia bardziej zrównoważonych praktyk, co może początkowo zwiększyć koszty związane z przeprojektowaniem opakowań i dostosowaniem się do wymogów. Jednakże oczekuje się, że koszty te zostaną zrekompensowane w dłuższej perspektywie dzięki korzyściom płynącym z mniejszego wykorzystania materiałów i produkcji odpadów, prowadząc do niższego wpływu na środowisko i potencjalnie niższych kosztów logistycznych dzięki bardziej efektywnemu pakowaniu.

Rozporządzenie to jest ściśle związane z szerszymi celami UE dotyczącymi przejścia na gospodarkę obiegu zamkniętego, system, który minimalizuje odpady i maksymalizuje ponowne wykorzystanie zasobów. Opakowania odgrywają ważną rolę w tym systemie jako jeden z głównych czynników generujących odpady. Oczekuje się, że zmiana na gospodarkę obiegu zamkniętego znacząco zmniejszy wpływ odpadów opakowaniowych na środowisko, zwiększając zrównoważenie w całym łańcuchu dostaw.

Dużym problemem są produkty zapakowane w znacznie więcej materiałów, niż jest to konieczne, co prowadzi do zwiększonego zużycia zasobów i produkcji odpadów. PPWR stara się rozwiązać tę kwestię, ustanawiając standardy wymagające, aby opakowanie było proporcjonalne do rozmiaru i potrzeb ochronnych produktu, tym samym redukując niepotrzebne opakowania i promując alternatywy przyjazne dla środowiska.

W odpowiedzi na te regulacje rynek doświadcza wzrostu innowacyjnych i zrównoważonych rozwiązań opakowaniowych. Obejmują one zwiększone wykorzystanie materiałów z recyklingu, biodegradowalne wypełniacze pakujące oraz usprawnienia w projektowaniu opakowań, które redukują użycie materiałów, zapewniając bezpieczeństwo produktu i zmniejszając ślad środowiskowy.

Firmy muszą dostosować się do tych regulacji, co może wiązać się z przeprojektowaniem rozwiązań opakowaniowych, inwestycjami w nowe materiały, a potencjalnie także z przemyśleniem ich linii produktów w celu dostosowania do bardziej zrównoważonych opcji opakowań. Konsumenci prawdopodobnie zauważą zmiany w projektach i materiałach opakowań, które będą bardziej przyjazne dla środowiska, co jest zgodne z rosnącą świadomością ekologiczną i zapotrzebowaniem na zrównoważone produkty.

Rozporządzenie dotyczące Opakowań i Odpadów Opakowaniowych stanowi znaczący krok naprzód w polityce środowiskowej UE. Poprzez egzekwowanie tych rygorystycznych standardów, rozporządzenie nie tylko ma na celu zmniejszenie wpływu opakowań na środowisko, ale także promuje przejście na bardziej zrównoważoną, obiegową gospodarkę. To transformacyjne podejście przewiduje długotrwałe korzyści zarówno dla środowiska, jak i gospodarki, napędzając innowacje i zrównoważenie praktyk pakowania na terenie Europy.

Sprzedaż nieruchomości a VAT

Podatek VAT w transakcjach dotyczących nieruchomości obejmuje szerokie spektrum zagadnień, które odnoszą się zarówno do zasad ogólnych opodatkowania tych transakcji, jak i szczególnych przypadków wyjątków i zwolnień. Najważniejsze jest zrozumienie, jakie transakcje są opodatkowane VAT-em, a kiedy należy zastosować podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC) czy podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT).

Ogólne zasady opodatkowania VAT

Podstawową zasadą jest, że odpłatna dostawa nieruchomości jest zasadniczo opodatkowana VAT. Zwykle sprzedawca nieruchomości komercyjnych musi naliczyć VAT. Jednak istnieje wiele sytuacji, które mogą wpłynąć na stosowanie tego podatku, w tym pierwsze zasiedlenie budynku lub okres, jaki upłynął od tego zasiedlenia. Jeżeli między pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku upłynie mniej niż dwa lata, transakcja podlega opodatkowaniu VAT. Przeciwnie, jeśli ten okres jest dłuższy, dostawa może być zwolniona z VAT, o ile nie dokonano znacznych ulepszeń w budynku, które stanowią co najmniej 30% jego wartości początkowej.

Stawki VAT i miejsce opodatkowania

Stawki VAT mogą różnić się w zależności od rodzaju transakcji i lokalizacji nieruchomości. W przypadkach międzynarodowych istotne jest ustalenie miejsca świadczenia usług. W Unii Europejskiej miejsce opodatkowania zależy od lokalizacji nieruchomości, ale zasady mogą się różnić w zależności od szczegółów transakcji i statusu podatkowego stron.

Zwolnienia z VAT

Warto zauważyć, że nie wszystkie transakcje nieruchomościami podlegają VAT. Na przykład, sprzedaż nieruchomości może być zwolniona z VAT, jeśli została zakupiona dla potrzeb osobistych przez indywidualnego nabywcę. Zwolnienia te dotyczą również nieruchomości, które nie zmieniły właściciela przez dwa lata po pierwszym zasiedleniu.

Podatek PCC a VAT

Zazwyczaj, gdy nieruchomość jest sprzedawana na rynku wtórnym przez osobę, która nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT, transakcja może podlegać podatkowi PCC, a nie VAT. PCC jest obliczany na podstawie wartości rynkowej nieruchomości i zazwyczaj wynosi 2%. Jest on płatny przez kupującego i zazwyczaj jest pobierany przez notariusza w trakcie finalizacji transakcji.

Rozliczenia międzynarodowe

W kontekście transakcji międzynarodowych VAT może być odliczany przez nabywcę w zależności od natury transakcji, takich jak WNT (Wewnątrzwspólnotowe Nabycie Towarów) czy import usług. Ważne jest, aby towary i usługi były wykorzystywane do czynności opodatkowanych, aby nabywca mógł skorzystać z prawa do odliczenia VAT.

Czym są raje podatkowe?

Raje podatkowe oferują obcokrajowcom i zagranicznym firmom atrakcyjne warunki podatkowe, które obejmują niskie lub zerowe stawki podatkowe, a także wysoki stopień poufności finansowej. Kraje takie jak Antigua i Barbuda, Belize, Grenada, Jersey, Kajmany, Księstwo Andory, Brytyjskie Wyspy Dziewicze czy Królestwo Bahrajnu korzystają z liberalnych przepisów prawnych, aby przyciągnąć kapitał zagraniczny, który inaczej zostałby opodatkowany w kraju pochodzenia inwestora.

Jednak nie wszystkie kraje oferujące niskie opodatkowanie mogą być klasyfikowane jako raje podatkowe. Na przykład Niemcy i Stany Zjednoczone, mimo ścisłej poufności finansowej, mają stosunkowo wysokie stawki podatkowe, co skutecznie eliminuje je z tej kategorii według najpowszechniej akceptowanej definicji.

Raje podatkowe, choć przynoszą korzyści ekonomiczne inwestorom i przedsiębiorcom, generują równocześnie poważne wyzwania dla globalnego systemu finansowego. Szacuje się, że dzięki korzystaniu z oaz podatkowych globalny kapitał w wysokości od 9 do ponad 32 bilionów dolarów zostaje ukryty przed fiskusem, co skutkuje ogromnymi stratami dla budżetów krajowych, które nie mogą tych środków opodatkować. Polska, na przykład, traci rocznie około 3-4 miliardy złotych na wyprowadzaniu zysków za granicę.

W odpowiedzi na te wyzwania wiele krajów, w tym Polska, wprowadziło przepisy mające na celu ograniczenie korzystania z rajów podatkowych. W 2019 roku Ministerstwo Finansów przedstawiło listę 26 państw i terytoriów, które uznano za stosujące szkodliwą konkurencję podatkową. Te kraje, takie jak Andora, Bahrajn czy Panama, znalazły się na tzw. Czarnej liście, co oznacza, że dochody uzyskane w tych jurysdykcjach nie korzystają z ulgi zagranicznej w Polsce, co ma zniechęcić polskich podatników do transferowania zysków do tych miejsc.

Unia Europejska również podjęła kroki mające na celu regulację praktyk podatkowych, opierających się na zasadzie transparentności i współpracy międzynarodowej. Dzięki tym inicjatywom wiele państw zmieniło swoje prawo podatkowe, aby dostosować je do norm przyjętych przez UE.

Na poziomie korporacyjnym raje podatkowe są wykorzystywane głównie do tworzenia skomplikowanych struktur korporacyjnych, które pozwalają na przenoszenie zysków do jurysdykcji o niskim opodatkowaniu. Przykładowo, przedsiębiorstwo może sprzedawać swoje produkty spółce-córce zarejestrowanej w raju podatkowym po cenach produkcji, aby oficjalnie nie osiągać zysków, które byłyby opodatkowane w kraju macierzystym. Następnie spółka-córka sprzedaje te produkty na rynku międzynarodowym po wyższych cenach, generując zyski, które nie podlegają opodatkowaniu w kraju macierzystym.

Innym popularnym sposobem na minimalizację obciążeń podatkowych jest sprzedaż licencji lub praw autorskich do firm-córek w rajach podatkowych za kwoty znacznie przewyższające ich rzeczywistą wartość, co pozwala znacznie obniżyć podstawę opodatkowania.

W kontekście indywidualnych podatników raje podatkowe oferują również możliwości dla osób pracujących za granicą, które chcą zminimalizować swoje obciążenia podatkowe. Jednak korzystanie z tych możliwości wymaga starannego planowania podatkowego i zrozumienia przepisów zarówno w kraju pochodzenia, jak i w kraju, gdzie dochody są generowane. W Polsce na przykład ulga zagraniczna (ulga abolicyjna) pozwala uniknąć podwójnego opodatkowania, ale nie obejmuje dochodów uzyskanych w krajach z czarnej listy.

Wdrażanie ISO 9001:2015

Wdrożenie standardu w organizacji może napotkać pewne wyzwania, takie jak opór ze strony pracowników na wprowadzane zmiany, czy dodatkowe koszty wdrożenia i utrzymania systemu. Kluczem jednak jest zrozumienie korzyści płynących z certyfikacji, które mogą doprowadzić do długofalowego sukcesu.

Certyfikowana organizacja cieszy się nie tylko zwiększonym zaufaniem klientów na międzynarodowych rynkach, ale również poprawia swoją efektywność operacyjną, dzięki lepszej organizacji procesów, ich ciągłemu monitorowaniu i doskonaleniu. Certyfikat ISO 9001 uznawany jest na całym świecie i bardzo często wymagany jest przez międzynarodowych kontrahentów. Wdrożenie SZJ opartego na tej normie otwiera organizacji dostęp do nowych rynków. Organizacje prowadzące działalność zgodnie z wymaganiami ISO są lepiej przygotowane na zarządzanie ryzykiem i na dostosowywanie się do zmieniających się wymagań stron zainteresowanych.

Norma ISO 9001:2015 jest elastycznym narzędziem, który można zastosować w przedsiębiorstwach produkcyjnych, jak i również w branży usługowej świadczącej usługi m.in. finansowe, zdrowotne, IT, edukacyjne i wiele innych. Postępując zgodnie z siedmioma zasadami standardu, którymi są:

• Orientacja na klienta
• Przywództwo
• Zaangażowanie ludzi
• Podejście procesowe
• Ciągłe doskonalenia
• Podejmowanie decyzji w oparciu o fakty
• Zarządzanie relacjami

zapewniają swoich klientów między innymi o zgodności regulacyjnej świadczonych usług i minimalizacji ryzyka finansowego, o sprawowaniu wysokiej jakości opieki nad pacjentami, o dostarczaniu wysokiej jakości usług i produktów (oprogramowanie, prowadzenie projektów, czy wsparcie techniczne), a w przypadku branży edukacyjnej o dążeniu do doskonałości w zakresie kształcenia.

EFF Sp. z o.o. od maja 2020 roku ma zaszczyt przynależeć do grupy certyfikowanych organizacji i czerpać z tego korzyści. Dzięki interdyscyplinarnemu zespołowi składającego się z naszych pracowników, udało się nam się samodzielnie wdrożyć System Zarządzania Jakością oparty na ISO 9001:2015. Uzyskanie certyfikatu oraz zatwierdzenie przez niezależną jednostkę certyfikującą, że nasze usługi w świadczone w zakresie księgowości i sprawozdawczości finansowej są wysokiej jakości, było powodem do dumy i wielkiej radości.

CSR a ESG – podobieństwa i różnice obszarów biznesowych

CSR koncentruje się na etycznych obowiązkach korporacji wobec społeczeństwa i działa głównie jako samoregulujący się model biznesowy, w którym firma monitoruje i zapewnia przestrzeganie prawa, standardów etycznych i norm międzynarodowych. Inicjatywy CSR są często postrzegane jako działania wykraczające poza zwykłe zobowiązania, napędzane moralnym zobowiązaniem do przyczyniania się do społecznych celów o charakterze filantropijnym, aktywistycznym czy charytatywnym. Mogą one obejmować wysiłki na rzecz łagodzenia ubóstwa, ochrony środowiska i zaangażowania społecznego.

ESG natomiast skupia się bardziej kompleksowo na operacjach firmy oraz jej wewnętrznych i zewnętrznych wpływach poprzez mierzalne kryteria. ESG integruje środowiskowe aspekty takie, jak:

• wpływ na klimat i niedobory zasobów,
• społeczne aspekty takie jak praktyki pracy i relacje z lokalnymi społecznościami,
• oraz kwestie zarządzania, w tym wynagrodzenia kierownictwa i różnorodność w zarządzie.

Ramy te nie tylko pomagają firmom zarządzać ryzykiem i usprawniać ich operacje, ale również oceniają ich wydajność w podejściu zrównoważonym.

Operacjonalizacja ESG jest bardziej strukturalna w porównaniu do CSR. Firmy angażują się w raportowanie ESG, aby szczegółowo ujawnić swoje inicjatywy zrównoważonego rozwoju interesariuszom, w tym inwestorom, regulatorom i opinii publicznej, co coraz częściej jest wymagane przez prawo w wielu jurysdykcjach. Na przykład Dyrektywa w sprawie Raportowania Zrównoważonego Rozwoju (CSRD) w Unii Europejskiej zwiększa przejrzystość informacji o zrównoważonym rozwoju, będąc ewolucją wcześniejszych dyrektyw dotyczących raportowania niefinansowego.

W przeciwieństwie do tego, CSR zwykle nie wymaga formalnego raportowania ani strukturalnego wdrażania. Działania CSR mogą być bardziej ad hoc, zależne od strategii korporacyjnej i wartości, i niekoniecznie bezpośrednio powiązane z operacjami biznesowymi czy strategicznymi celami, jak ma to miejsce w przypadku ESG.

Zalety wdrażania ESG

Inkorporacja ESG do strategii firmy może dostarczyć przewagi konkurencyjnej, dostosowując się do wartości nowoczesnych interesariuszy, którzy priorytetowo traktują zrównoważenie i etyczne rozważania w swoich decyzjach konsumenckich. To dostosowanie może również pomóc w przyciąganiu i zatrzymywaniu pracowników szukających pracodawców z silnymi referencjami w zakresie zrównoważenia.

Ponadto ESG wykracza poza sam wpływ społeczny czy środowiskowy, obejmując strukturę zarządzania, która podkreśla przejrzystość, odpowiedzialność i etyczne funkcjonowanie organizacji. Dobre praktyki zarządzania jako część kryteriów ESG mogą zapobiegać skandalom korporacyjnym i zwiększać zaufanie inwestorów oraz dostęp do kapitału.

Zarówno CSR, jak i ESG mają na celu poprawę wkładu firm w społeczeństwo i środowisko, jednak ESG oferuje bardziej rozbudowane, zintegrowane podejście, które ściśle wiąże się z operacyjnymi i strategicznymi celami, dostarczając mierzalnych i raportowalnych metryk, które przemawiają do szerszej bazy interesariuszy. W przeciwieństwie do tego CSR jest często bardziej jakościowy, skierowany na poprawę reputacji korporacyjnej i jest napędzany altruizmem tak bardzo jak strategicznymi rozważaniami.

Body leasing czy outsourcing personalny?

Istnieje szereg różnych opcji, w ramach usługi wypożyczenia pracownika, które są ciekawymi rozwiązaniami możliwymi do wdrożenia w każdej firmie. Sam termin outsourcing personalny używa się zamiennie z terminem body leasing chociaż usługi różnią się od siebie w sposób istotny. Przyjęło się, że outsourcing oznacza zlecanie całych procesów lub obowiązków zewnętrznym podmiotom, które tym samym przejmują odpowiedzialność i kontrolę nad powierzonym procesem lub działem. Natomiast body leasing czyli outsourcing specjalistów, zakłada, że kontrola nad “udostępnionym” pracownikiem i jemu powierzonymi zadaniami czy obowiązkami, pozostaje w dalszym ciągu w rękach firmy klienta.

Formuła „partnerstwa back-office” jest prosta i bardzo łatwa do zaimplementowania u klienta. Firma zlecająca określa wyłącznie charakter i rozmiar danego przedsięwzięcia do którego chce pozyskać pracownika; w praktyce może być to konkretny projekt, gdy w grę wchodzi wynajem długookresowy, ale może to być również krótkoterminowa usługa np. na czas okresu urlopowego, kiedy potrzebne jest szybko wsparcie, gdy firma ma zator, lub opóźnienia w terminowym procesowaniu faktur. Korzystając z oferty EFF można sięgnąć zarówno po pojedynczych specjalistów, ale również po całe zespoły, sprofilowane na wykonanie konkretnego projektu.

Zalety outsourcingu personalnego

W praktyce firmy wykorzystują outsourcing specjalistów w różnorakiej formie, zwykle odbywa się na zasadzie krótkoterminowego wynajmu i pod wieloma względami ma same zalety; bez borykania się z trudnościami wynikającymi ze kosztownego i czasochłonnego procesu rekrutacyjnego, dane przedsiębiorstwo zyskuje konkretną osobę do konkretnego zadania. Co więcej , mówiąc o wynajmie pracownika, można mieć na myśli bardzo ograniczone ramy czasowe, w grę wchodzi zarówno krótkotrwały okres, np. kilku dni, ale i można mówić o tygodniach czy miesiącach, bo ramy czasowe dyktuje konkretny projekt do którego pracownik zostaje wynajęty.

„Wynajęta” osoba lub zespół jest wyłącznie wypożyczona na czas trwania projektu, dlatego szczególnie ważne jest to, że wszystkie koszty stałe związane z pracownikiem ponosi firma zewnętrzna, co niewątpliwie jest dużą oszczędnością, brak bowiem jest obowiązków kadrowych w stosunku do wypożyczonego pracownika.

To firma która wypożycza pracowników do pracy, jest odpowiedzialna za comiesięczne ponoszenie kosztów wynikających z zatrudnienia pracownika, takich jak wypłata wynagrodzenia, opłacanie składek oraz do odprowadzania podatków wynikających ze stosunku pracy.

Czy polskie prawo dopuszcza partnerstwo back-office jako formę zatrudnienia?

Zapisy w polskim prawodawstwie w sposób jasny określają możliwość wypożyczenia pracownika w ramach wspomnianego leasingu pracowniczego, który polega na udzieleniu urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy. Pomimo, że w polskim prawie nie ma odrębnych zapisów regulującą taki model współpracy, można w tym wypadku zastosować przepisy dotyczące umowy o świadczeniu usług.

Umowa o partnerstwie back-office to umowa, na podstawie której przedsiębiorca udostępnia swój zasób personalny innym firmom na zasadzie współpracy outsourcingowej. W tym wypadku to nie rezultat, ale wypożyczenie specjalisty jest podstawą umowy.

Outsourcing personalny, w tym praca tymczasowa, to jedna z wielu propozycji z szerokiej gamy usług EFF. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom, proponujemy elastyczny cennik za wykonaną usługę – opłata w tym wypadku jest dwuczłonowa; składa się na nią stała roczna opłata za dostępność oraz za godziny pracy w miesiącach, w których faktycznie świadczona jest usługa. Wyzwaniom przed jakimi stają firmy w czasie urlopów można skutecznie sprostać w oparciu o istniejące i rekomendowane przez nas rozwiązania. Często firmy, które zgłaszają się do EFF celem konkretnego krótkotrwałego zastępstwa pracownika, zostają z nami na dłużej, widząc jak efektywnie zarządzamy powierzonym nam procesem oraz wprowadzamy elastyczne rozwiązania organizacyjne.

Ustalenie miejsca świadczenia usług budowlanych przez podwykonawców

Miejsce opodatkowania usług budowlanych związanych z nieruchomościami jest ściśle powiązane z miejscem ich położenia, co oznacza, że są one opodatkowane w kraju, w którym znajduje się nieruchomość, niezależnie od lokalizacji siedziby usługobiorcy czy usługodawcy. Taką regulację wprowadza art. 28e ustawy o VAT, który jasno określa, że za miejsce świadczenia usług przyjmuje się miejsce położenia nieruchomości.

Podwykonawcy budowlani, w zależności od kraju w którym dochodzi do świadczenia usług mogą być zobowiązani do rejestracji jako podatnik VAT UE w Polsce, bądź też w zależności od tego, w jakim kraju świadczą oni usługi budowlane, muszą zarejestrować się do VAT w miejscu świadczenia tej usługi.

Zarejestrowanie podmiotu jako podatnika VAT UE w Polsce potwierdza naczelnik urzędu skarbowego w Polsce właściwy dla danego podatnika.

Jeśli chodzi o rozliczenie VAT, to podatnicy świadczący usługi budowlane za granicą mogą być zobligowani do składania informacji podsumowujących formularz VAT UE w Polsce. Jest to wymagane, gdy usługi te nie podlegają opodatkowaniu w Polsce, ale są realizowane na rzecz kontrahentów unijnych. Deklaracja ta składana jest elektronicznie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W kontekście rozliczeń z inwestorami, w zależności od tego jaki jest status inwestora, oraz od tego w jakim kraju realizowana jest inwestycja, podwykonawcy mogą przerzucić obowiązek rozliczenia VAT na nabywcę – rozliczając te usługi na zasadzie odwrotnego obciążenia (reverse charge), lub też podwykonawcy muszą zarejestrować się do vat w miejscu położenia nieruchomości i opodatkowywać usługi w miejscu świadczenia naliczając lokalny vat na fakturach za wykonane tam usługi.

Jeśli główny wykonawca rejestruje działalność w kraju, w którym położona jest nieruchomość, rozlicza on usługi według przepisów tego kraju. Podwykonawca wystawia wówczas fakturę bez kwoty VAT z adnotacją o odwrotnym obciążeniu, przekazując obowiązek rozliczenia podatku na głównego wykonawcy.

Jeżeli natomiast, inwestor nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności lub siedziby w kraju położenia nieruchomości, rozliczenie transakcji może być zupełnie inne, przy czym podwykonawca może być zobowiązany do rejestracji do VAT w kraju położenia nieruchomości i opodatkowania tam usług świadczonych na inwestora, bądź na inną firmę występującą w łańcuchu dostaw.

Rozliczenie usług podwykonawców wykonujących prace budowlane za granicą

Co do zasady niezależnie od tego, kto jest odbiorca usługi świadczonej na nieruchomości, ostatecznie dochodzi do rozliczenia VAT w kraju położenia nieruchomości.

Fakt, czy rozliczenie nastąpi w kraju położenia nieruchomości poprzez mechanizm odwrotnego obciążenia (reverse charge), czy poprzez rejestrację bezpośrednią do vat w kraju pochodzenia nieruchomości, zależy w większości przypadków, od statusu inwestora, odbiorcy świadczonych przez firmę usług w miejscu położenia nieruchomości, jak również od przepisów w kraju w którym jest położona nieruchomość, ale też nie jednokrotnie od rodzaju wykonywanych na nieruchomości usług.

Jeśli masz wątpliwości w zakresie tych rozliczeń w swojej firmie, zapraszamy do kontaktu z naszym ekspertem, który doradzi, jak postępować aby poprawnie i sprawnie rozliczyć usługi budowlane świadczone na nieruchomościach w innych krajach UE.

Dalsze zmiany legislacyjne dotyczące stosowania KSeF

Początkowo obowiązek stosowania KSeF miał wejść w życie 1 lipca 2024 roku. Jednak na skutek przeprowadzonego audytu wykazującego krytyczne błędy w systemie, termin ten został przesunięty. Nowa ustawa, podpisana przez Prezydenta Andrzeja Dudę 5 czerwca 2024 roku, ustanawia nową datę obowiązywania KSeF na 1 lutego 2026 roku. Przesunięcie terminu ma na celu umożliwienie przedsiębiorcom lepsze przygotowanie się do nowych regulacji oraz udoskonalenie samego systemu na podstawie zebranych uwag i badań.

Zgodnie z przesuniętym harmonogramem, od 1 lutego 2026 roku obowiązek stosowania KSeF będzie dotyczył przedsiębiorców, których roczna wartość sprzedaży przekroczyła 200 milionów złotych w roku poprzedzającym. Dla pozostałych przedsiębiorców system stanie się obowiązkowy od 1 kwietnia 2026 roku. Wprowadzenie tych faz ma na celu łatwiejsze wdrożenie dla firm o mniejszej skali działalności, co jest odpowiedzią na liczne głosy w trakcie konsultacji z interesariuszami.

Warto również zwrócić uwagę na wyniki audytu przeprowadzonego przed odroczeniem obowiązku KSeF, które wskazały na potrzebę istotnych zmian w architekturze IT oraz zarządzaniu projektem. Na podstawie tych wyników Ministerstwo Finansów zdecydowało się na kompleksową przebudowę systemu, co ma zapewnić jego większą niezawodność i bezpieczeństwo funkcjonowania.

Dalsze prace nad KSeF będą również obejmowały uproszczenia procedur i obowiązków związanych z systemem, które zostaną przedstawione w drugim projekcie legislacyjnym. Ten projekt, jak zapowiedziano, zostanie poddany szczegółowym konsultacjom publicznym, aby zapewnić, że ostateczne regulacje będą jak najbardziej korzystne dla wszystkich stron zaangażowanych w proces fakturowania elektronicznego.