Blog

Przepisy dotyczące Rozszerzonej Odpowiedzialności Producenta

Kolejne europejskie państwa, włącznie z Hiszpanią, rozwijają swoją politykę środowiskową, aby rozszerzyć zakres odpowiedzialności producentów za cały cykl życia ich wyrobów. Sprzęty elektryczne i elektroniczne (EEE – ang. Electrical and Electronic Equipment) są jedną z kategorii produktów, które podlegają szczególnej kontroli.

Wraz z procesem cyfryzacji ilość produkowanego EEE systematycznie wzrasta, a rozwój sztucznej inteligencji, którego jesteśmy świadkami w ostatnich latach, znacznie przyspieszył wzrost produkcji. Tym samym rośnie skala odpadów elektrycznych i elektronicznych (WEE – ang. Waste of Electrical and Electronic Equipment) wprowadzanych do środowiska w procesach produkcyjnych. Wartość ta gwałtownie rośnie z roku na rok, a według szacunków w 2050 roku może się nawet podwoić.

To właśnie dlatego założenia ROP mają ogromne znaczenie w sektorze elektrycznym i elektronicznym. Obowiązują one zarówno osoby fizyczne jak i prawne, celem zminimalizowania negatywnego wpływu ich działalności produkcyjnej na środowisko.

W przypadku spółek mających siedzibę w Hiszpanii za producentów EEE uważa się osoby, których działalność obejmuje:

• Projektowanie lub produkcję EEE i wprowadzanie ich na rynek hiszpański pod własną marką
• Odsprzedaż pod własną marką towarów EEE wytworzonych i oznakowanych znakiem towarowym osób trzecich
• Wprowadzanie na rynek hiszpański produktów EEE z pozostałych krajów członkowskich Unii Europejskiej oraz spoza niej

Ponadto podmioty zarejestrowane w innym kraju lub państwie członkowskim, prowadzące sprzedaż na odległość na rzecz użytkowników prywatnych i profesjonalnych w Hiszpanii, są uważane za producentów EEE na mocy dekretu królewskiego 110/2015 w sprawie WEEE.

Producent EEE, który produkuje swoje wyroby w Hiszpanii, ale eksportuje wszystkie swoje zapasy, nie sprzedając żadnego urządzenia na rynku hiszpańskim, nie jest producentem EEE w świetle hiszpańskiej ROP, lecz podlega regulacjom Rozszerzonej Odpowiedzialności Producenta w każdym kraju, w którym prowadzi sprzedaż.

Warto jednak zauważyć, że osoby wprowadzające na teren Hiszpanii sprzęt elektryczny i elektroniczny nabyty na terenie innego państwa (zarówno z wewnątrz jak i spoza UE) na własny, prywatny użytek bądź w celu przekazania go drugiej osobie, również nie uchodzi za producenta EEE.

Ważne jest, aby określić, kto jest producentem dóbr w rozumieniu ROP. W założeniach tej polityki “producentem” jest nie tylko bezpośredni wytwórca, ale także inne podmioty w łańcuchu wartości, tacy jak, między innymi, dystrybutorzy czy importerzy.

Podmioty uważane za producentów w świetle hiszpańskiej ROP:

• Wytwórcy w Hiszpanii, chyba że produkcja jest wykonywana dla stron trzecich przy użyciu marki innej firmy, w którym to przypadku to strona, której marka sygnuje wyrób, byłaby uważana za producenta.
• Sprzedawcy produktów pod marką własną lub marką dystrybutora, którzy produkują urządzenia na terenie Hiszpanii lub poza jej granicami, jeśli następnie importują je na rynek hiszpański.
• Importerzy sprowadzający produkty z innych państw członkowskich lub trzecich w celu sprzedaży w Hiszpanii.
• Dystrybutorzy, którzy importują którekolwiek ze sprzedawanych sprzętów elektrycznych i elektronicznych, o ile nie zostały one nabyte od podmiotów już posiadających status producenta.
• Sprzedawcy na odległość, którzy mają siedzibę poza Hiszpanią i sprzedają EEE bezpośrednio użytkownikom prywatnym i profesjonalnym na terenie Hiszpanii za pomocą środków komunikacji na odległość. Uwaga: Sprzedawcy z siedzibą w Hiszpanii mogą jednocześnie należeć do innych kategorii na tej liście, co nadaje im status producenta (np. jeśli importują EEE do sprzedaży przez Internet, są również importerami).

Cele zrównoważonego rozwoju dla Polski

Program bazuje na 17 Celach Zrównoważonego Rozwoju (Sustainable Development Goals, SDGs), które określają szeroki zakres wyzwań, przed którymi stoi współczesny świat, od zwalczania ubóstwa i głodu przez zapewnienie wysokiej jakości edukacji, równości płci, czystej wody i energii aż po walkę ze zmianami klimatycznymi, ochronę życia na lądzie i pod wodą, promowanie pokoju i sprawiedliwości oraz wzmacnianie partnerstw na rzecz realizacji celów.

W kontekście organizacyjnym realizacja Agendy 2030 wymaga zaangażowania nie tylko rządów i organizacji międzynarodowych, ale również sektora prywatnego, społeczeństwa obywatelskiego oraz instytucji edukacyjnych i naukowych. Organizacje wszystkich typów są zachęcane do integracji Celów Zrównoważonego Rozwoju w swoich strategiach, modelach biznesowych oraz działaniach operacyjnych.

Kluczowe aspekty Agendy 2030 w kontekście organizacyjnym:

• integracja celów zrównoważonego rozwoju – organizacje powinny analizować, w jaki sposób ich działalność wpływa na realizację poszczególnych SDGs i identyfikować obszary, w których mogą wnosić największy wkład. Obejmuje to zarówno minimalizację negatywnego wpływu, jak i maksymalizację pozytywnych efektów ich operacji,
• innowacje i zrównoważony rozwój – wprowadzanie innowacyjnych rozwiązań w produktach, usługach, procesach biznesowych i modelach biznesowych, które przyczyniają się do zrównoważonego rozwoju,
• partnerstwa – realizacja celów wymaga budowania silnych partnerstw międzysektorowych. Organizacje powinny dążyć do współpracy z rządami, organizacjami pozarządowymi, instytucjami akademickimi oraz innymi przedsiębiorstwami w celu wymiany wiedzy, doświadczeń oraz zasobów,
• transparentność i sprawozdawczość – organizacje są zachęcane do przyjmowania praktyk transparentności w swoich działaniach i raportowania postępów w realizacji celów zrównoważonego rozwoju. Sprawozdawczość ta nie tylko pomaga w monitorowaniu postępów, ale również buduje zaufanie interesariuszy,
• zaangażowanie interesariuszy – kluczowe jest aktywizowanie pracowników, klientów, dostawców i społeczności lokalnych w dialog na temat zrównoważonego rozwoju i wspólnych działań na rzecz realizacji celów.

Liderzy rynkowi oraz inwestorzy są coraz bardziej świadomi, że skupienie wyłącznie na generowaniu zysków w krótkim okresie nie jest już wystarczające. Obawy przed negatywnymi skutkami katastrof naturalnych, niezadowoleniem społecznym oraz nierównościami gospodarczymi nie mogą przesłaniać perspektyw na trwały rozwój i stabilność. Równocześnie, obserwuje się rosnącą świadomość społeczną, z której płyną apele o to, aby przedsiębiorstwa przyjęły na siebie część odpowiedzialności za pogarszający się stan środowiska naturalnego i społeczności.

Wskaźniki zrównoważonego rozwoju – czym są?

Pełnią funkcję narzędzia informacyjnego i diagnostycznego, które wspiera kierowanie działaniami w obszarach społecznych, ekonomicznych i środowiskowych na różnych szczeblach administracyjnych, od lokalnego po krajowy. Tworzenie zbiorów wskaźników służących do oceny zrównoważonego rozwoju ma na celu skuteczne monitorowanie wykonania zapisów zawartych w różnorodnych dokumentach strategicznych, takich jak plany, programy czy polityki, przygotowywanych odpowiednio w skali lokalnej, regionalnej, krajowej, a także dla całej Unii Europejskiej.

Rodzaje wskaźników zrównoważonego rozwoju

Mierniki te można podzielić na kilka kategorii, zgodnie z czterema głównymi wymiarami idei zrównoważonego rozwoju:

• społeczne – koncentrują się na poprawie jakości życia obywateli, zapewnieniu równości społecznej i promowaniu spójności. Obejmują między innymi wskaźniki dotyczące zdrowia publicznego, edukacji, zmian demograficznych, bezpieczeństwa publicznego oraz integracji społecznej,
• gospodarcze – skupiają się na promowaniu zrównoważonego wzrostu gospodarczego, który sprzyja dobrobytowi społecznemu, jednocześnie minimalizując negatywne skutki dla środowiska naturalnego i zapewniając sprawiedliwy podział korzyści. Wskaźniki w tej kategorii dotyczą m.in. produktu krajowego brutto (PKB) na mieszkańca, poziomu zadłużenia publicznego, wskaźników dotyczących rynku pracy, innowacyjności oraz transportu,,
• środowiskowe – dotyczą ochrony zasobów naturalnych i promowania praktyk zrównoważonego zarządzania nimi. Wskaźniki w tej kategorii obejmują między innymi emisję gazów cieplarnianych, zasoby słodkiej wody, użytkowanie gruntów, gospodarkę odpadami czy ochronę różnorodności biologicznej,
• instytucjonalno-polityczne – w ich skład wchodzą: globalne partnerstwo, polityka spójności i efektywności, otwartość i uczestnictwo oraz aktywność obywatelska.

Podstawowym celem Strategii Zrównoważonego Rozwoju Polski jest dążenie do osiągnięcia wzrostu wydajności w zakresie wykorzystania surowców, paliw i naturalnych zasobów, zapewnienie bezpieczeństwa terytorialnego i ochrony środowiska, zachowanie niezależności państwowej, gwarancja ochrony zdrowotnej i wsparcia społecznego dla wszystkich obywateli oraz szanowanie obowiązującego systemu prawnego.

Wprowadzenie standardów ESRS

Standardy przekrojowe, niezależnie od sektora, zostały przyjęte w lipcu 2023 r., a standardy sektorowe i standardy państw trzecich miały zostać przyjęte niecały rok później, w czerwcu 2024 r. Jednak od października ubiegłego roku ustawodawcy debatują nad opóźnieniem tych wymogów o kilka lat.

Dzięki najnowszemu kompromisowi nowe standardy mają zostać wprowadzone do 30 czerwca 2026 r., chociaż posłowie do PE zażądali ich publikacji, gdy tylko będą gotowe, najlepiej na długo przed upływem tego terminu. Ma to dać więcej czasu na opracowanie tych konkretnych standardów i skupienie się na stosowaniu uniwersalnych wymogów bez nadmiernego obciążania firm obowiązkami.

Jednym ze sposobów osiągnięcia tego celu [zwiększenia konkurencyjności Europy] jest zmniejszenie obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw. Dzisiejsze porozumienie ogranicza wymogi sprawozdawcze do minimum i daje firmom czas na wdrożenie Europejskich Standardów Sprawozdawczości w zakresie Zrównoważonego Rozwoju i przygotowanie się do sektorowych ESSZR.

Vincent Van Peteghem, belgijski wicepremier i minister finansów

Pomimo tego opóźnienia, spółki z państw trzecich działające w UE będą nadal zobowiązane do składania sprawozdań za rok 2028 r., zgodnie z pierwotną dyrektywą CSRD. Inne firmy, w tym duże spółki notowane i nienotowane na giełdzie w UE, będą raportować wcześniej, począwszy od stycznia 2025 r. w odniesieniu do danych za 2024 r.

Decyzja ta musi teraz zostać oficjalnie przyjęta przez obie instytucje.

Źródła:

– Rada UE, komunikat prasowy, 7 lutego 24 r.
– Mark Segal, ESG Today, 24 stycznia 24 r.

Ustalenie miejsca świadczenia usług budowlanych

Jedną z pierwszym czynności, jaką należy podjąć w celu prawidłowego rozliczenia podatku VAT za świadczenie usług budowlanych na Węgrzech, jest ustalenie miejsca ich wykonywania. W tym przypadku znajduje zastosowanie art. 28e ustawy VAT. Zgodnie z zawartymi w nim zapisami miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji (takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi), użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych (takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego), jest miejsce położenia nieruchomości.
Powyższy zapis jasno wskazuje, że usługa budowlana świadczona za granicą nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski, lecz w kraju właściwym dla miejsca położenia nieruchomości, w tym przypadku na Węgrzech. Podmiot zobligowany jest więc zarejestrować się do lokalnego VAT-u. Jeżeli natomiast zlecenia remontowe realizowane są na rzecz zagranicznego przedsiębiorcy, to on, na zasadzie odwrotnego obciążenia, przejmuje obowiązek rozliczenia podatku należnego od takiej transakcji.

Usługi budowlane poza granicami kraju a obowiązki podatkowe VAT

Choć usługi budowlane wykonywane w innym kraju nie podlegają opodatkowaniu VAT w RP, na polskim podatniku ciążą pewne obowiązki w tym zakresie. Przede wszystkim musi wystawiać faktury dokumentujące tego typu zlecenia, jeżeli realizowane są na rzecz innego przedsiębiorcy. Powinna się na nich znaleźć adnotacja „odwrotne obciążenie”, a w miejscu stawki podatku zwrot „NP” (nie podlega).

Zgodnie z art. 109 ust. 3a ustawy VAT podatnicy świadczący usługi budowlane na terenie Węgier zobowiązani są do prowadzenia i podawania w ewidencji nazwy usługi oraz jej wartości bez podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, uwzględniając moment powstania obowiązku podatkowego określany dla tego rodzaju usług
wykonywanych na terytorium kraju. Oznacza to, że przedsiębiorca zobligowany jest do ewidencjonowania zleceń remontowo-budowlanych realizowanych na Węgrzech.
Sytuacją obligującą do rejestracji zagranicznego podatku VAT jest także świadczenie usług przez polskich podwykonawców na terenie Węgier. W tym przypadku również znajduje zastosowanie art. 28e ustawy VAT, wedle którego tego typu zlecenia opodatkowane są w kraju położenia nieruchomości. Obowiązek podatkowy spoczywa więc na nabywcy usługi, którym jest polski zleceniodawca. W rezultacie będzie on zobowiązany do zarejestrowania się za granicą dla celów podatku VAT w kraju miejsca położenia nieruchomości.

Konferencje międzynarodowe a podatki dla firm

Odpowiedź na te pytania z pewnością nie jest prosta i jednoznaczna, ponieważ wiele zależy od różnych czynników, w tym:

• Gdzie dokładnie odbywa się dana konferencja?
• Do kogo kierowana jest oferta konferencyjna?
• Czy nasi klienci to podatnicy VAT, czy też osoby fizyczne i inne podmioty niebędące podatnikami?

W obecnej sytuacji prawnej wiele firm, które zajmują się organizacją konferencji, eventów i kongresów, zastanawia się, czy i w jaki sposób opodatkować tego rodzaju wydarzenia, zwłaszcza gdy odbywają się one w innych jurysdykcjach podatkowych w ramach Unii Europejskiej. Zarówno przepisy krajowe, jak i unijne w zakresie opodatkowania VAT, stanowią, że usługi związane z wejściem na tego rodzaju wydarzenia powinny być opodatkowane w miejscu ich świadczenia, jeśli są one świadczone na rzecz podatnika.

Zgodnie z art. 28g ust. 1 polskiej ustawy o VAT, miejsce świadczenia usług związanych z wejściem na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, takie jak targi i wystawy, oraz usług pomocniczych związanych z usługami wstępu na te imprezy, świadczonych na rzecz podatnika, jest miejscem, w którym te imprezy faktycznie się odbywają.

Organizacja konferencji – wymogi prawne

W związku z tym, jeśli wydarzenie fizycznie odbywa się w konkretnej jurysdykcji, a klientami nabywającymi bilety wstępu są podatnicy VAT, to podatek VAT od takiego biletu należy naliczyć zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym odbywa się wydarzenie. W przypadku wydarzeń poza Unią Europejską, usługa ta nie podlega VAT UE, nawet jeśli organizator jest podatnikiem w jednym z państw członkowskich.

W rezultacie firmy organizujące takie wydarzenia w innych krajach UE są zobowiązane do rejestracji podatku VAT w danym kraju i przestrzegania wszystkich wymogów formalnych, takich jak fakturowanie, prowadzenie ewidencji podatkowej i odliczanie VAT od ewentualnych wydatków związanych z organizacją konferencji.

Z pewnością jest to zagadnienie, które nie jest łatwe do jednoznacznej interpretacji, a każdy przypadek powinien być rozważany indywidualnie, aby właściwie określić obowiązki związane z rejestracją i rozliczaniem podatku VAT w kontekście organizacji konferencji.

Świadczenie usług transportu pasażerskiego

Usługi transportu pasażerskiego stanowią odpłatne świadczenie usług, które to wraz z pozostałymi rodzajami transakcji (obok odpłatnej dostawy towarów, eksportu i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów) stanowią zgodnie z Polską ustawą o VAT jedną z transakcji ujętej w definicji sprzedaży, zgodnie z art. 2 pkt 22.

Zgodnie z art. 28f ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług transportu pasażerów jest miejsce, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości. Oznacza to, że każdy przedsiębiorca prowadzący działalność polegającą na świadczeniu usług transportowych pasażerów w ujęciu międzynarodowym, winien być zarejestrowany do VAT w krajach, przez terytorium których wiedzie transport.

Transport pasażerski – regulacje podatkowe

Usługi transportu pasażerskiego na terenie Unii Europejskiej podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w każdym kraju zależnie od przebytej odległości. Zasada ta dotyczy transportu drogowego. Transport lotniczy i morski z zagranicy i zagranicę w większości przypadków jest zwolniony z podatku VAT.

Ponieważ przepisy dotyczące tego rodzaju transportu są dość skomplikowane w krajach, przez które może przebiegać transport, zapraszamy do kontaktu z jednym z naszych doświadczonych doradców, którzy chętnie odpowiedzą na wszelkie pytania związane z rozliczeniem VAT od usług transportu pasażerskiego na terytorium UE.

Statystyki: fiński rynek budowlany w liczbach

Fiński rynek budowlany jest znaczący i rozwinięty. W 2021 roku wartość produkcji budowlanej wyniosła około 31 miliardów euro. Sektor budowlany i remontowy odgrywa istotną rolę w gospodarce Finlandii, przyczyniając się do rozwoju infrastruktury mieszkaniowej, komercyjnej i przemysłowej. Wzrost liczby projektów budowlanych, modernizacja istniejących budynków oraz dążenie do zrównoważonej infrastruktury tworzą atrakcyjne możliwości dla polskich firm.

Mocne strony fińskiego rynku budowlanego:

• Stabilna gospodarka: Finlandia jest znana z wysokiej jakości życia i stabilnej gospodarki. To stwarza warunki dla trwałego popytu na usługi budowlane i remontowe.
• Zrównoważony Rozwój: Finlandia kładzie duży nacisk na zrównoważony rozwój i energooszczędność w budownictwie. Polscy specjaliści mogą przyczynić się do realizacji tych celów.
• Innowacyjność: fiński sektor budowlany jest otwarty na innowacje i nowe technologie. To tworzy możliwości dla firm, które oferują zaawansowane rozwiązania.
• Brak wykwalifikowanej kadry na miejscu: fiński rynek cierpi na brak wykwalifikowanych pracowników w sektorze budowlanym. Polscy fachowcy mogą wypełnić tę lukę.

Opłacalność Przedsięwzięcia

Przedsięwzięcie na fińskim rynku remontowo-budowlanym może być opłacalne z kilku powodów:

• Wysoka płynność finansowa klientów: fińscy klienci są zazwyczaj dobrze sytuowani, co oznacza, że są skłonni inwestować w projekty budowlane i remontowe dobrej i trwałej jakości.
• Długoterminowe perspektywy: wzrastający popyt na zrównoważone rozwiązania budowlane tworzy możliwości długoterminowego zaangażowania na fińskim rynku.
• Bariery wstępne: rynek fiński może być trudny do wejścia z powodu języka i lokalnych przepisów. Jednak pokonanie tych barier wraz z Duni EFF może stworzyć konkurencyjną przewagę Twojego przedsiębiorstwa.

Podsumowując, fiński rynek budowlany oferuje polskim firmom budowlanym i remontowym znakomite możliwości rozwoju i ekspansji. Stabilna gospodarka, długoterminowe perspektywy i rosnący popyt na innowacyjne rozwiązania tworzą dogodne warunki dla osiągnięcia sukcesu. Mimo pewnych wyzwań, pokonanie barier wstępnych może zapewnić opłacalność przedsięwzięcia na tym atrakcyjnym rynku.

Taksonomia

Akt prawny Unii Europejskiej, popularnie nazywany Taksonomią, to kompleksowy dokument, który definiuje kryteria i wytyczne w obszarze zrównoważonej działalności gospodarczej. Jego głównym celem jest ułatwienie inwestorom, przedsiębiorstwom i konsumentom identyfikacji działań przyjaznych dla środowiska oraz promowanie inwestycji w projekty wspierające cele zrównoważonego rozwoju. Głównym filarem dyrektywy jest klasyfikacja sektorów gospodarki na podstawie ich wpływu na środowisko, co ma przyczynić się do osiągnięcia neutralności klimatycznej i ochrony bioróżnorodności.

Jednym z kluczowych aspektów dyrektywy jest ustanowienie listy obszarów gospodarki, które przyczyniają się do osiągnięcia celów związanych z ochroną klimatu. Dzięki temu inwestorzy i instytucje finansowe będą mogli dokładniej ocenić, czy ich inwestycje są zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju. Kryteria taksonomii obejmują m.in. redukcję emisji gazów cieplarnianych, efektywne wykorzystanie zasobów, ochronę bioróżnorodności oraz promowanie gospodarki o niskim wpływie środowiskowym.

Taksonomia to kolejny krok ku przyszłości, w której gospodarka i ekologia harmonijnie współistnieją. Poprzez wyznaczenie jasnych standardów, Europa dąży do stworzenia bardziej zrównoważonego i odpowiedzialnego otoczenia biznesowego. Dla przedsiębiorstw, które inwestują w ekologicznie przyjazne projekty, dyrektywa ta może stać się przepustką do osiągnięcia sukcesu na dłuższą metę.

Wraz z wprowadzeniem taksonomii Unia Europejska daje jasny sygnał, że walka ze zmianami klimatycznymi i ochrona środowiska są priorytetami, które wpisują się w długofalowe cele rozwoju społecznego i ekonomicznego. Dzięki tym działaniom Europa nadal pozostaje liderem w dążeniu do lepszej przyszłości dla nas, naszych dzieci i planety jako całości.

Wdrożenie dyrektywy może postawić przed polskimi firmami pewne wyzwania, ale również otwiera drzwi do innowacji i zdobycia przewagi w dziedzinie zrównoważonej działalności.

13 czerwca 2023 Komisja Europejska zatwierdziła nowy zestaw kryteriów dotyczących działań gospodarczych, które w istotny sposób przyczyniają się do osiągnięcia jednego lub więcej celów dotyczących środowiska, a mianowicie:

• zrównoważonego wykorzystania i ochrony zasobów wodnych i morskich,
• przejścia do gospodarki o obiegu zamkniętym,
• zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli,
• ochrony i przywracania bioróżnorodności oraz ekosystemów.